တမင္မ်ား ေသြးခြဲေနၾကသလား

Share it:

M ဘြယ္

 ဇူလုိင္ ၁၈ ရက္၊ ၁၉ ဇူလုိင္ အာဇာနည္ေန႔ေရာက္ဖို႔ တစ္ရက္အလုိ။ တစ္ေနကုန္လုိ႔ ေနာက္တစ္ေန႔ဆုိ အာဇာနည္ေန႔ေရာက္မွာမို႔ ဇူလုိင္ ၁၈ ရက္ ေန႔ကတည္းက အာဇာနည္ေန႔အတြက္ လူတုိင္းလူတုိင္း ျပင္ရ၊ ဆင္ရနဲ႔ ရပ္ကြက္လူႀကီးကအစ ကေလးငယ္ေတြအဆံုး အလုပ္ကုိ႐ႈပ္လုိ႔။ ဘာလို႔ဆုိ က်ဳပ္တုိ႔ရဲ႕ လြပ္လပ္ေရးဖခင္ႀကီး ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းအပါအဝင္ အာဇာနည္ေခါင္းေဆာင္ႀကီးေတြ ေသြးအုိင္ထဲအသက္ ေပ်ာက္ခဲ့ရတဲ့ေန႔ကိုး။ ဝမ္းနည္းျခင္းအထိမ္းအမွတ္အျဖစ္ အဲဒီေန႔ကုိ တတ္အားသေရြ႕ သူသူငါငါဂုဏ္ျပဳခ်င္ၾကတာကုိး။ ဒီေတာ့လည္း ကုိယ္စီအလုပ္႐ႈပ္ၾကရတာေပါ့။ ဝမ္းနည္းျခင္း အထိမ္းအမွတ္အျဖစ္ ဥၾသသံဆြဲ။ လြမ္းသူ႔ပန္းေခြခ်ခဲ့ၾကတာလည္း အခုအႀကိမ္နဲ႔ဆုိ (၇၁) ႀကိမ္တုိင္ခဲ့ၿပီ။ အရင္ကဆို တစ္ဖက္ပိတ္ဝါဒမို႔ ဝမ္းနည္းျခင္းအထိမ္းအမွတ္အေနနဲ႔ ဂုဏ္ျပဳခ်င္ေပမယ့္ လုပ္ခ်င္တုိင္းလုပ္ခြင့္မရခဲ့ဘူး။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ေတာင္ ဒီႏွစ္က်မွ အေသအခ်ာထုိင္ကန္ေတာ့ခြင့္ရတယ္။

အရင္ကဆုိ ဒီေန႔၊ ဒီအခ်ိန္၊ ဒီလုိေန႔မ်ဳိးမွာ မတ္တတ္ရပ္ရင္းသာ ဂုဏ္ျပဳအသိအမွတ္ျပဳခဲ့ရတယ္။ အခုေတာ့ စိတ္ႀကိဳက္ဆိုပါေတာ့။ စိတ္ႀကိဳက္မွ တကယ့္စပယ္ရွယ္ စိတ္ႀကိဳက္လုပ္ၾကတာပါ။ စိတ္ႀကိဳက္ဆုိလုိ႔ ဒီေနရာမွာ အေနအထားခ်င္းေတာ့ မတူဘူးေပါ့ ေလ။ ဟုိးအဆင့္ျမင့္ပုဂၢိဳလ္ေတြ ဘယ္လုိႀကိဳတင္ျပင္ ဆင္ၾကတယ္ဆုိတာ က်ဳပ္မသိဘူး။ က်ဳပ္တုိ႔ရပ္ကြက္ ေအာက္ေျခလူေနမႈ အသိုင္းအဝုိင္းမွာေတာ့ အထူးစပယ္ရွယ္ စိတ္ႀကိဳက္လုပ္ၾကတာပါ။



ဒီႏွစ္ ၁၉ ဇူလုိင္ အာဇာနည္ေန႔က ၾကာသပေတး ေန႔ျဖစ္တယ္။ ဒီေတာ့ အာဇာနည္ေန႔အတြက္ တစ္ရက္၊ ႏွစ္ရက္အလုိေလာက္ကတည္းက ဆရာ၊ ဆရာမ ေတြနဲ႔ ေက်ာင္းသား၊ ေက်ာင္းသူေတြ တီးလံုးတုိက္ၾက ရတာေပါ့။ ဒါကလည္း ၿမိဳ႕နယ္တိုင္း၊ ၿမိဳ႕နယ္တုိင္း၊ ရပ္ကြက္တိုင္း၊ ရပ္ကြက္တုိင္းမွာ လုပ္ၾကရတာ။ ရဲတပ္ဖြဲ႕ဝင္ဆုိလည္း ရဲတပ္ဖြဲ႕ဝင္အေလ်ာက္၊ မီးသတ္တပ္ဖြဲ႕ဆုိလည္း မီးသတ္တပ္ဖြဲ႕အေလ်ာက္၊ ၾကက္ေျခနီဆုိလည္း ၾကက္ေျခနီအေလ်ာက္ အားလံုးအဆင္ေျပ ေခ်ာေမြ႕ေနေအာင္ ဇာတ္တုိက္၊ တီးလံုးတိုက္ၾကရတယ္။ ဟုတ္ၿပီ။ အာဇာနည္ေန႔အတြက္ အားလံုးအုိေက ၿပီ။ ၿမိဳ႕နယ္အလုိက္ ရပ္ကြက္ေတြမွာ ဒီလုိေန႔ထူးေန႔ ျမတ္အတြက္ အဆင္ေျပလြယ္ကူမယ့္ လမ္းမေတြထက္ အဆင္ေျပသလုိလုပ္ၾကတာေပါ့။ က်ဳပ္တုိ႔ ဆင္ေျခဖံုး ရပ္ကြက္ေတြမွာေတာ့ မ်ားေသာအားျဖင့္ ရပ္ကြက္ တြင္းမွာရွိတဲ့ ေဘာလံုးကြင္းကို အဓိကပစ္မွတ္ထားလုပ္ၾကတယ္။ ေရြးခ်ယ္လုပ္ၾကတယ္။ ဇူလုိင္ ၁၈ ရက္ေန႔ ကတည္းက ေဘာလံုးကြင္းမွာ စင္ေတြေဆာက္၊ ေလာ္ ေတြတပ္၊ ေဘာက္ေတြဆင္ေပါ့။ အဲဒီကေန ဟဲလုိး တက္စတင္၊ ဟဲလုိတက္စတင္နဲ႔ စလုိက္တာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ မိန္႔ခြန္း၊ ဗိုလ္ခ်ဳပ္သီခ်င္း၊ ဗိုလ္ခ်ဳပ္နဲ႔သက္ဆုိင္တဲ့ အရာအားလံုးကို မိုင္ကုန္ဖြင့္ေတာ့တာပဲ။ သူတုိ႔လုပ္တာက ဗုိလ္ခ်ဳပ္ကို သတိရေစခ်င္လုိ႔။ အာဇာနည္ေန႔ကို မေမ့ေစခ်င္လုိ႔ဆုိတာ အားလံုးနားလည္ၾကပါတယ္။


ဒီလုိနဲ႔ ဖြင့္ထားလုိက္တာ တစ္ေနကုန္လုိ႔ ညေန မိုးခ်ဳပ္တဲ့အထိ။ ညဘက္ေရာက္ေလ အသံကပုိက်ယ္လာတယ္။ ဒါကလည္း သူတို႔က ပံုမွန္ဖြင့္ထားတာ။ ညဘက္ဆုိေတာ့ အသံကပိုက်ယ္လာသလုိ ျဖစ္လာခဲ့တာ။ ေျပာခ်င္တာက အိမ္တုိင္း၊ အိမ္တုိင္းမွာ သက္ႀကီးရြယ္အုိဘိုးဘြားေတြနဲ႔ ကေလးငယ္ငယ္ေလးေတြ ရွိၾကတယ္။ ဒီလုိအသံနဲ႔ တစ္ေနကုန္ေအာင္ ဖြင့္ထား ေတာ့ အဘုိးအဘြားေတြခမ်ာ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ကုိခ်စ္ေပမယ့္၊ ဂုဏ္ျပဳခ်င္ေပမယ့္လည္း နားမုဒိမ္းက်င့္သလုိျဖစ္လာ ေရာ။ ပံုမွန္ဆုိရင္ ဘယ္ေလာက္လြမ္းလုိ႔ ေကာင္းလုိက္ ေလမလဲ။ အခုက ပံုမွန္ထက္ကိုပိုတာ။ ကေလးငယ္ငယ္ေလးေတြလည္း ေလာ္သံ၊ ေဘာက္သံေတြေၾကာင့္ တညည္းညည္း။ ကေလးငယ္ေတြခမ်ာ ဘာမွသိရွာတာမဟုတ္ဘူး။ အခ်ိန္မွန္အိပ္မယ္။ ဒီေလာက္ပဲ။ ဒီေတာ့ ကေလးမိဘေတြ၊ သက္ႀကီးဘုိးဘြားေတြခမ်ာ စိတ္ကူးနဲ႔ထပ္တူမက်ဘဲ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကုိေတာင္ အမ်က္ ျဖစ္လာခဲ့ရတယ္။ အမွန္ေတာ့ ဒီျပႆနာက ဗုိလ္ခ်ဳပ္နဲ႔ လံုးဝသက္ဆုိင္တာမဟုတ္ဘူး။



ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကိုယ္တိုင္လည္း သိႏိုင္ေတာ့တာမဟုတ္ဘူး။ က်ဳပ္တုိ႔ေတြက ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကုိမုန္းလုိ႔ အခုလုိအမ်က္ျဖစ္တာမဟုတ္ဘူး။ ေနာက္မ်ဳိးဆက္ေတြရဲ႕ ေလာကဝတ္ လြဲေခ်ာ္မႈေတြ ေၾကာင့္သာ ဒီလုိစိတ္တထင့္ထင္နဲ႔ မခ်င့္မရဲျဖစ္လာတာ။ ဒါကလည္း တစ္ႏွစ္မွာတစ္ရက္တည္းမို႔ နားလည္ေပးလုိက္လုိ႔ရပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ က်ဳပ္တစ္ေယာက္တည္းနဲ႔ၿပီးတဲ့ကိစၥမဟုတ္ေလေတာ့ အခုလုိေရးဖုိ႔ျဖစ္လာခဲ့တာ။ ေျပာခ်င္တာက အတန္သာေကာင္းပါတယ္။ လုိတာထက္ခ်ဲ႕ကားလုိက္ရင္ ေနာက္ဆံုးမွာ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကုိေတာင္ အထင္အျမင္လြဲ မုန္းသြားႏုိင္တယ္။ ျမင္ကြင္းတစ္ခုကုိ ၾကည့္မယ္။ တစ္ဖက္မွာေတာ့ ဗုိလ္ခ်ဳပ္အတြက္ လြမ္းလြမ္းေဆြးေဆြး ဂုဏ္ျပဳၾကတယ္ဆုိ ေပမယ့္ ေဆာင္းေဘာက္သံ၊ ေလာ္သံေတြကုိ အသားကုန္ဖြင့္၊ မ်က္ႏွာမွာ အၿပံဳးပန္းေတြဆင္လု႔ိ။ တစ္ဖက္မွာေတာ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကိုခ်စ္ေပမယ့္ အံတႀကိတ္ႀကိတ္၊ ေဒါသသံေႏွာတဲ့ သက္ျပင္းခ်သံေတြနဲ႔။ က်ဳပ္ေတြးမိတယ္။ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ကိုမုန္းေအာင္ တမင္မ်ား ေသြးခြဲေန ၾကသလားဆုိတာ။


ေျပာစရာေတြကေတာ့ အမ်ားႀကီး။ ဇူလုိင္ ၁၉ ရက္ေန႔နံနက္။ ရပ္ကြက္ေဘာလံုးကြင္းမွာ သက္ဆုိင္ရာေက်ာင္းေတြက ေက်ာင္းသားေတြ၊ ဆရာ၊ ဆရာမ ေတြ၊ မီးသတ္တပ္ဖြဲ႕ဝင္ေတြ၊ ရဲဝန္ထမ္းေတြ၊ ပါတီကိုယ္စားလွယ္ေတြအျပည့္။ တီးလံုးတုိက္ထားၾက ေတာ့ အားလံုးအဆင္ေျပေခ်ာေမြ႕လုိ႔။ လြမ္းသူ႔ပန္း ေခြေတြခ်တာ တစ္ေယာက္ၿပီးတစ္ေယာက္။ ရပ္ကြက္ ေဘာလံုးကြင္းမွာ လြမ္းသူ႔ပန္းေခြခ်တာ။ အယူသီးတာ ေတာ့မဟုတ္ပါဘူး။ ဒီလုိ လြမ္းသူ႔ပန္းေခြခ်ခ်င္၊ လုပ္ခ်င္ရင္ အာဇာနည္ကုန္းကို လိပ္မူၿပီးေတာ့ ပုိ႔လုိ႔ရတာပဲ။ ဒီၿမိဳ႕နယ္၊ ဒီရပ္ကြက္သားေတြထံမွ ေပးအပ္တဲ့ လြမ္းသူ႔ပန္းေခြဆိုၿပီးေတာ့ေလ။ အခုက ရပ္ကြက္ေဘာလံုးကြင္းထဲမွာ လြမ္းသူ႔ပန္းေခြခ်ေနၾကတာ။ ရန္ကုန္ဆုိတာ တုိင္းရင္းသားေပါင္းစံု ေနထိုင္ၾကတာ။ အျမင္တူသူရွိမယ္။ မတူသူရွိမယ္။ ကုိယ္လုပ္ခ်င္တာလုပ္ လုိက္ရတာ ေကာင္းပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ပတ္ဝန္းက်င္ကိုလည္း တစ္ခ်က္ၾကည့္ရဦးမယ္။ ဒါကလုပ္သင့္လုပ္ထိုက္လုိ႔လုပ္တာဆိုရင္လည္း ျဖစ္တယ္။ ဘာမွေျပာ ေနစရာမလုိဘူး။ ဒီလုိလုပ္တာကေနာက္ပုိင္းမွာ ရလဒ္ ေကာင္းႏိုင္မွာမဟုတ္ဘူးဆုိတာကုိေတာ့ သတိခ်ပ္သင့္တယ္။ လုပ္သင့္လုပ္ထုိက္တာထက္ အဆတစ္ရာ ပုိလုပ္ေနၾကတဲ့အတြက္ ေျပာစရာေတြျဖစ္လာတာ။ အမွန္ေျပာရရင္ က်ဳပ္ေတာ့သေဘာမေခြ႕ဘူး။


ဒါေပမဲ့ လုိတာထက္ပိုလာခဲ့ရင္ မုန္းလာၾကမွာ၊ မ်က္ကြယ္ျပဳလာၾကေတာ့မွာ။ အသိအမွတ္မျပဳဘူးဆုိတာက တျခားၾကည့္စရာမလုိဘူး။ ကယားျပည္နယ္မွာ ဗုိလ္ခ်ဳပ္႐ုပ္တုကိစၥျပႆနာျဖစ္တယ္။ သူတို႔လုိ အပ္တာက ဗိုလ္ခ်ဳပ္ရဲ႕ကတိ၊ ဗိုလ္ခ်ဳပ္႐ုပ္တု မဟုတ္ဘူးဆုိၿပီး ဆႏၵျပမႈေတြျဖစ္တယ္။ ဒါကုိ သတိခ်ပ္ေစ ခ်င္တာပါ။ ပါတီထိပ္ပိုင္းေခါင္းေဆာင္ေတြကလည္း ေၾကညာခ်က္ထုတ္ထားတယ္။ ၿမိဳ႕၊ ရြာေတြအားလံုးမွာ ဗုိလ္ခ်ဳပ္႐ုပ္တုထားရွိဖုိ႔ မေၾကညာထားဘူး။ ေဒသခံ ေတြလက္ခံရင္ ဒါကေကာင္းတဲ့ အစဥ္အလာတစ္ခု ဆုိၿပီးေတာ့ေလ။ ဗုိလ္ခ်ဳပ္႐ုပ္တုကိစၥကိုလည္း က်ဳပ္တုိ႔ေနာက္မ်ဳိးဆက္ေတြ လုပ္ေနၾကတာ။ အခုက ဗုိလ္ခ်ဳပ္႐ုပ္တုကုိ ေနရာအစံုမွာထားရွိဖို႔ ျပင္းျပလုပ္ေဆာင္ ေနၾကတယ္။ အမွန္က ႐ုပ္တုထားရွိ႐ံုနဲ႔ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကုိ သတိရေစတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္စိတ္ဓာတ္သိမ္းသြင္းေပး႐ံုနဲ႔ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ကို အစဥ္သတိရေနၾကမွာပါ။ ေက်ာင္းသင္ခန္းစာတစ္ခုနဲ႔တင္ ပြဲသိမ္းေစတယ္။ တကယ္ဆုိ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ဇာတိျဖစ္တ့ဲ နတ္ေမာက္ၿမိဳ႕ကိုသာ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ၿမိဳ႕ဆုိၿပီးေတာ့ ေျပာင္းသင့္တာ။ ဒါကမွ တကယ့္အစစ္အမွန္ျဖစ္မွာ။ အခုကေတာ့ ေဒသခံေတြ မေက်နပ္၊ ဆႏၵျပေနတဲ့ၾကားထဲကေန တံတားနာမည္ကို ေျပာင္းျဖစ္ေအာင္ ေျပာင္းလုိက္ၾကေသးတယ္။ ဒါကအတင္းလုပ္ယူေနၾကတာ။ ၾကာလာေတာ့ ဗမာမုန္းတီးေရးဝါဒျဖစ္လာေရာ။ ထပ္ေျပာခ်င္ေသးတယ္။ တမင္မ်ား ေသြးခြဲေနၾကသလားဆုိတာကုိေလ။ အခုက အဲဒီလုိျဖစ္ေနတယ္။ က်ဳပ္ေျပာေနတာက ဗုိလ္ခ်ဳပ္ကုိမုန္းလုိ႔ေျပာေနတာ လံုးဝမဟုတ္ဘူး။ က်ဳပ္တုိ႔မ်ဳိး ဆက္ေတြ လုပ္ေဆာင္ခ်က္လြန္ကဲလုိ႔ ေထာက္႐ႈေျပာ ျပေနရတာ။


က်ဳပ္တုိ႔ျမန္မာျပည္ၿငိမ္းခ်မ္းေရးနဲ႔ အလွမ္းေဝး ေနခဲ့တာၾကာခဲ့ၿပီ။ လူတုိင္းကုိယ္စီ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးလုိခ်င္ၾကတယ္။ ဒါေပမဲ့ မရႏုိင္ေသးဘူး။ ၂၁ ရာစု ၿငိမ္း ခ်မ္းေရး ညီလာခံက်င္းပတယ္။ တစ္ဖက္မွာ စစ္ပြဲ ေတြျဖစ္တယ္။ ဒီေတာ့ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကုိ ဘယ္လုိဘယ္ ပံုမ်ဳိးနဲ႔ ရယူၾကမွာလဲ။ ျမန္မာႏုိင္ငံဆုိတာက တုိင္းရင္း သားေပါင္းစံုနဲ႔ ဖြဲ႕တည္ထားတာ။ တုိင္းရင္းသားေတြရဲ႕ ရင္ဖြင့္သံကုိနားစြင့္ရမယ္။ မ်က္ကြယ္ျပဳလုိ႔မရဘူး။ ဒီလုိမ်က္ကြယ္ျပဳေနရင္ေတာ့ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးဆုိတာ အလွမ္းေဝးေနဦးမွာပါပဲ။


အခုက ဟုိေနရာမွာလည္း ဗုိလ္ခ်ဳပ္၊ ဒီေနရာမွာ လည္း ဗုိလ္ခ်ဳပ္၊ ေနရာစံုမွာ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ရွိေနရမယ္ဆုိတာကေတာ့ နည္းနည္းေလးေတာင္မဟုတ္ဘူး။ အမ်ားႀကီးမ်ားသြားၿပီ။ လုပ္ပါ။ မလုပ္နဲ႔လို႔ေျပာေနတာမဟုတ္ဘူး။ ဒါေပမဲ့ ျပည္သူ႔ဆႏၵကုိ အရင္ဆံုးခံယူသင့္တယ္။ ျပည္သူ႔ဆႏၵမပါဘဲ မလုပ္ေဆာင္သင့္ဘူး။ ေနာက္ဆံုးေျပာခ်င္တာက ဗုိလ္ခ်ဳပ္႐ုပ္တု ျမင္ ေနရမွ၊ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ပန္းၿခံရွိမွ၊ ဗုိလ္ခ်ဳပ္လမ္း၊ ဗုိလ္ခ်ဳပ္တံတားရွိမွ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ကုိ သတိရ၊ တမ္းတတာမဟုတ္ဘူး။ မ်က္ကြယ္ျပဳထားတဲ့ ကာလကတည္းကပင္ ရင္ဘတ္ထဲမွာ သိမ္းထားခဲ့တာ၊ သတိရေနခဲ့တာ၊ လြမ္း ေနခဲ့တာ။ ရွားပါးကုန္ၾကမ္းတစ္ထည္ျဖစ္လုိ႔ က်ဳပ္တို႔ တေတြ ျမတ္ႏုိးတန္ဖိုးထားခဲ့ၾကတယ္။ တယုတယနဲ႔ ပုိက္ေထြးထားခဲ့ၾကတယ္။ အခုကေတာ့ ဟုိေနရာမွာ ဗုိလ္ခ်ဳပ္၊ ဒီေနရာမွာ ဗုိလ္ခ်ဳပ္နဲ႔ ၾကာလာတာနဲ႔အမွ် ဗုိလ္ခ်ဳပ္တန္ဖိုးေတြ ေလ်ာ့က်လာခဲ့တယ္။ တန္ဖိုးမရွိ တာမဟုတ္ဘူး။ တန္ဖိုးက်သြားတာ။ တကယ္ေတာ့ တန္ဖိုးတက္ေအာင္ လုပ္ေဆာင္ေနၾကရာကေန ေနာက္ကြယ္မွာ တန္ဖိုးေလ်ာ့က်သြားခဲ့ရတယ္။ ဘယ္သူကမွ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ကုိ တန္ဖုိးသတ္မွတ္ခ်င္ၾကတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဦးထိပ္ပန္ဆင္ထားရမယ့္ ပုဂၢိဳလ္ျမတ္တစ္ဦးပါ။ သို႔ ေသာ္ က်ဳပ္တုိ႔မ်ဳိးဆက္ေတြရဲ႕ လုိတာထက္ပိုတဲ့ ေလာကဝတ္ေတြေၾကာင့္ က်ဳပ္တုိ႔ဗုိလ္ခ်ဳပ္၊ က်ဳပ္တုိ႔ဂ်င္နရယ္ခမ်ာ အမ်ားအျမင္မွာ၊ တျခားတိုင္းရင္းသားေတြ အျမင္မွာ အျမင္ေစာင္းစရာလူတစ္ဦးအျဖစ္ ထင္ျမင္ခံေနရၿပီ။ ဒါေတြကုိေရာ သိၾကသလားဗ်ာ။


တကယ္ျဖစ္ျဖစ္၊ တမင္ျဖစ္ျဖစ္ ေသြးမခြဲၾကပါနဲ႔လားဗ်ာ။ ခင္ဗ်ားတုိ႔လုပ္ေနပံုက ဗုိလ္ခ်ဳပ္ကုိခ်စ္လုိ႔လုပ္ ေနတာမဟုတ္ဘဲ ႏွစ္ၿပီးသတ္ေနတာ၊ ႏွစ္ခါေသေအာင္ ခင္ဗ်ားတုိ႔လုပ္ေနၾကတာ။ ဒီလုိသာလုပ္ေနရင္ တုိင္းရင္းသားေတြရင္ထဲမွာ အစုိင္အခဲကေပ်ာက္မသြားဘဲ တျဖည္းျဖည္းႀကီးထြားလာၾကမွာ။ ပိုၿပီး ျပင္းထန္လာမွာ။ အတၱလြန္ကဲမႈ ျဖစ္စဥ္ေတြကို သတိခ်ပ္လုပ္ေဆာင္ ေစခ်င္တယ္။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကို ႏွစ္ခါျပန္မသတ္ၾကပါနဲ႔။ ေသြးမခြဲၾကပါနဲ႔လုိ႔သာ ေျပာခ်င္တယ္ဗ်ာ။ ။

M ဘြယ္

#democracytoday

Share it:

Article

General

General Aung San

Myanmar

Opinion

Political

Post A Comment: